Die keer dat een random vrouw me aansprak in de trein


Aangesproken in de trein

Het komt regelmatig voor dat ik mezelf terugvind in de trein van Utrecht naar Den Helder. Deze trein zit meestal stampvol, en wordt naarmate je dichterbij de zee komt steeds leger. Je wordt je er toch bewust van dat je een beetje op het einde van de wereld woont als je uitstapt op een donker station Den Helder.

Prachtig contrast met Den Helder vind ik altijd wel de boot en de pontweg na de oude zeedijk. Twee onderdelen van de tocht die ervoor zorgen dat het toch wel mooi thuiskomen is.

Treinreizen vind ik echt fijn om te doen, het is een van de weinige plekken waar ik me voor langere tijd écht kan concentreren. En zoiets is tegenwoordig goud waard. Afgelopen week overkwam mij iets in de trein wat ik nog leuker vond.

Meestal praat ik nauwelijks tegen mijn medereizigers, ze zijn gewoonlijk met hun telefoon bezig, en ik wil meestal zo snel mogelijk aan het werk. Maar afgelopen week zat er een vrouw naast mij die echt op een plezierige wijze reclame voor zichzelf begon te maken. Ja, ik ben me er van bewust dat dit enigszins vreemd klinkt, dus laat ik het uitleggen.

Toen ik naast haar kwam zitten toen de trein vanaf Utrecht vertrok, verontschuldigde de vrouw zich al voor haar ‘grote’ tas (viel echt enorm mee). De meeste mensen kijken je vooral aan met een blik van ‘ik had liever mijn tas neergezet op de plek waar jij nu zit’. Maar deze vrouw beredeneerde dat dus echt anders. Ik klapte mijn laptop open, en begon een filmpje te monteren. De vrouw zag dit, en vroeg niet veel later: ‘zou ik je even mogen storen?’. Ik deed mijn koptelefoon af, en ze stelde zichzelf voor. Ze gaf me een blaadje. Het was een flyer voor een filmproject. Haar filmproject, en ze hoopte dat je dan aan haar project zou doneren. Ze had de hele dag op een filmfestival lopen flyeren, en ze hoopte genoeg geld bij elkaar te verzamelen om de film te kunnen maken. Het was niet zo dat ze de andere mensen in de trein, die dus niet op een filmfestival waren, lastiggevallen had met haar flyers. Maar omdat ik dus toch al bezig was met een filmpje, durfde ze me aan te spreken.

Er stond een website op haar flyer, en daar las ik later dat de film ging over een meisje dat ze zweeft tussen leven en dood, en dat ze na haar dood kon kijken naar hoe het leven verder ging. Het idee was voortgekomen uit de dood van haar vader door een hersenbloeding, die ze met deze gedachte (dat hij er toch nog was) probeerde te verwerken.
Ik vond het heel cool van haar dat ze daar zo in haar eentje voor aan het vechten was. Dat soort mensen mogen mij vaker aanspreken in de trein. 



Elias Marseille 

Reacties

Populaire posts